طاها پخش

سیاسی > امام خمینی (ره) چگونه از تسخیر سفارت مطلع شدند؟

امام خمینی (ره) چگونه از تسخیر سفارت مطلع شدند؟


تاریخ انتشار پست : 1395-8-9 بازدید : 6

محمد موسوی خوئینی ها درباره نحوه اطلاع امام(ره) از تسخیر سفارت آمریکا گفت: در روز تسخیر سفارت و در همان دقایق اول با دفتر امام تماس گرفتم و ماجرا را برای امام(ره) گفتم.


انقلاب اسلامی, امام خمینی, لانه جاسوسی, امام خمینی ره تسخیر سفارت مطلع

انقلاب اسلامی, امام خمینی, لانه جاسوسی, آمریکا, سفارت
به نقل از حوزه طاها پخشطاها پخش به نقل از پایگاه مرکز اسناد انقلاب اسلامی؛ جنایت های آمریکا در ایران طی سال های مختلف، علت موجهی بر تسخیر سفارت آمریکا بود، به علاوه اینکه مقامات کاخ سفید در اواخر عمر رژیم پهلوی، به شدت از محمدرضا پهلوی حمایت می کردند و بعد از پیروزی انقلاب اسلامی نیز با پناه دادن به او و عدم تحویل وی به دادگاه انقلاب، بیش از پیش خشم مردم ایران را برانگیختند. از طرف دیگر، سفارت آمریکا در تهران به محلی برای جاسوسی ماموران سیا تبدیل شده بود و نیروهای اطلاعاتی سیا در پوشش ماموران سفارت اقدام به جاسوسی می کردند؛ این موضوع بعدها توسط اسناد کشف شده از سفارت آمریکا ثابت شد. از همین رو دانشجویان پیرو خط امام، اقدام به تسخیر لانه جاسوسی کردند.

در این میان، روایت های موجود از تسخیر سفارت امریکا می تواند بسیار جذاب باشد. در کتاب "دانشجویان و گروگان ها (تاریخ شفاهی دانشجویان پیرو خط امام)" که "توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی" منتشر شده است، به نمونه هایی از این روایت ها که راویان آن از نزدیک شاهد فعل و انفعالات آن روزها بودند اشاره می شود که در ادامه می توانید بخشی از این خاطرات را مطالعه کنید.

نحوه اطلاع امام خمینی(ره) از تسخیر سفارت آمریکا




"سید محمد موسوی خوئینی ها" درباره نحوه اطلاع امام خمینی(ره) از تسخیر سفارت آمریکا توسط دانشجویان پیرو خط امام و تصویر العمل ایشان به این موضوع می گوید: من بنا به ارتباط نزدیکی که با مرحوم حاج احمد آقا داشتم، تقریباً هر روز با او تماس تلفنی داشتم ولی ماجرا را نگفتم تا اینکه در روز تسخیر سفارت و در همان دقایق اول با دفتر امام تماس گرفتم و با حاج احمد آقا صحبت کردم. برای وی توضیح دادم و گفتم عده ای از دانشجویان که کاملاً افراد امین و مطمئنی هستند و پیرو نظر امام، آمدند و در اعتراض به سیاست های آمریکا چنین کاری را کردند.

مرحوم حاج احمد آقا رفت و بازگشت و چند دقیقه ای طول کشید، طوری که حتی تلفن را قطع هم نکردم. حاج احمد آقا گفتند علت این تأخیر نماز خواندن امام بوده است. من صبر کردم تا نماز امام تمام شد پس ماجرا را برای امام گفتم. خود حاج احمد آقا بعداً با تعجب به من گفت که امام اصلاً نگفتند که صبر کنید یا بگذارید فکر کنم پس از نماز دوم نظرم را می گویم، بلکه بلافاصله گفتند "به فلانی بگویید که خوب جایی را گرفتید، آن را محکم نگه دارید." من وقتی نظر امام را برای دانشجویان نقل کردم، شور عجیبی بین آنها حاکم شد و بسیار خوشحال شدند. شاید از اصل حادثه برایشان مهم تر بود که کاری کردند که باعث خرسندی امام شده است. با این تعبیر که خوب جایی را گرفتید و محکم هم نگه دارید.

نحوه برخورد دانشجویان با گروگان های آمریکایی

از آنجا که برخی از گروگان ها بعد از آزادی، از برخوردهای سختگیرانه، سلول های انفرادی و اعمال شکنجه ها، ادعاهایی به میان آورده بودند، موسوی خوئینی ها درباره نحوه برخورد دانشجویان با افرادی که در لانه جاسوسی آمریکا بازداشت شده بودند گفت: وجود سلول انفرادی را صد در صد تکذیب می کنم. بهترین علت هم آزاد کردن تعدادی از زن ها و سیاه پوست ها در همان هفته های اول بود. اگر چنین برنامه هایی وجود داشت طبیعتاً باید در همان لحظات اول آزادی اعلام می کردند که شکنجه یا اذیت می شدند. ضمن آنکه اساساً دلیلی برای شکنجه آنها وجود نداشت تا بخواهیم اسرار ناگفته ای از آنها بشنویم.

سفیر و کاردار و تمام مقامات بلندپایه سفارت ایران را ترک کرده بودند و بیشتر کسانی که بازداشت شده بودند کارمندهای اجرایی سفارت بودند. مستشاران نظامی نیز خارج از محوطه ی سفارت بودند. البته در این میان افرادی بودند که به سبب کارهایی که می کردند مثل اقدام برای فرار، چند روزی آنها را به عنوان تنبیه در یک اتاق تنها قرار می دادیم. اصلاً در آنجا سلول نبود و تنها اتاق بود. به علاوه دانشجویان تخصصی در این امور نداشتند. از سوی دیگر، این افراد باید بالاخره آزاد می شدند، چطور می شود افرادی را که هر روز در معرض دید نهادهای بین المللی قرار دارند، از صلیب سرخ گرفته تا کشیشی که جهت انجام مراسم مذهبی نزد آنها می آمد شکنجه کرد و هیچ کس متوجه نشود؟ اینها کاملاً حرف های بی اساس است و به هیچ وجه مستند نیست.

تلاش آمریکا برای نفوذ در بین اطرافیان امام خمینی(ره)

"حسین شیخ الاسلام" درباره اسنادی که از سفارت آمریکا در تهران کشف شد به اسناد مربوط به ابوالحسن بنی صدر اشاره کرده و می گوید: من در اسناد سیا جذاب ترین را سندهای بنی صدر می دانم. این سندها علت بر بی کفایتی بنی صدر به مجلس شورای اسلامی هم تسلیم شد. آمریکایی ها فهمیده بودند مشکل شان این است که با امام(ره) و اطرافیان امام تماس ندارند. وقتی امام پاریس بوده، سیا تصمیم می گیرد که باید بین اطرافیان امام آدم داشته باشد تا بتواند اطلاعات بگیرد. روی همه افراد مطالعه می کند. به این نتیجه می رسد که بنی صدر اهلش است. می شود با او تماس داشت و کار کرد. یک نفر به عنوان کارخانه دار و تاجر از پاریس با او تماس می گیرد.

یکی از موضوعاتی که آهرن از آن ناراحت بود همین بود. او می گفت: این بزرگ ترین کیس آمریکا بود، اما اصلاً اجازه نمی دادند من در آن دخالت کنم. آهرن برای آن آقا که از پاریس تماس گرفته بود فقط لجستیک تهیه می کرد، هتل و ماشین می گرفت. او از پاریس می آمد و با بنی صدر ملاقات می کرد. معلوم نبود خیلی مسائل مطرح شده در جلسه را در ملاقات ها به آهرن بدهد یا نه.

در آن اسناد هست که می گوید: من نزد بنی صدر رفتم، شکمش چاق شده. معلوم است که خوب می خورد و ورزش هم نمی کند. یک ساعت طلا به او هدیه کرده اند، خیلی از ساعت خوشش می آید چون هر چند لحظه به آن نگاه می کند. رابط بنی صدر با سیا چند بار به تهران می آید. در آخرین اسنادی که در این زمینه پیدا شد آمده بود: «من به او پول دادم اما از او چیزی نخواستم، فکر می کنم او فهمید معنی این کار چیست؟» این گونه با بنی صدر کار می کردند. نه اینکه بنی صدر پتانسیل این کار را نداشته باشد. او این پتانسیل را داشت. آدمی که می خواست رئیس جمهور ایران شود، از یک آمریکایی پول می گرفته. الآن مثلاً گفته می خواهم به عنوان مشاور اقتصادی در ایران سرمایه گذاری کنم. او را به اینجا می رساند که می گوید من به او پول دادم و از او چیزی نخواستم. وقتی توانستیم نخستین سند را درست کنیم، خیلی خوشحال شدیم. سند خیلی مهم بود. یک نفر رئیس جمهور می شود و تو با او رابطه اطلاعاتی داشته باشی، به او پول داده باشی و آدم تو باشد، آن هم پس از یک انقلاب.

عنوان "دانشجویان پیرو خط امام" چگونه انتخاب شد؟

معصومه نورمحمدی جامی، یکی از دانشجویان پیرو خط امام درباره اینکه عنوان "دانشجویان پیرو خط امام" چگونه انتخاب شد می گوید: در همان صحبت اولیه ای که درجلسات شورای هماهنگی تحکیم وحدت انجام شد که من اصلاً جزو تصمیم گیرنده ها نبودم. من دعوت شدم و جزو معتمدین آن جمع بودم. این اسم دقیق و خوب مشخص شده بود. یعنی دقیقاً حساب کرده بودند که با این کار نشان می دهیم ما با مجاهدین فرق داریم، با توده ای ها و فدائیان خلق فرق داریم و با این تنش هایی که در انجمن ها احیاناً به وجود آمده فاصله داریم. چون آن موقع تازه تفکیک انجمن ها آغاز شده بود. انجمن اسلامی و دانشجویان مسلمان، در دانشکده ادبیات بچه ها دو گروه شدند. گروهی که قسمت زیرزمین در اختیارشان قرار گرفت که بچه های دانشجویان مسلمان بودند که گرایش هایی با منافقین داشتند و پس رفتند در تشکیلات آنها و همکار کردند و بچه های انجمن که پیرو امام خمینی(ره) بودند و دنباله رو فرمایشات حضرت امام و به قول روشنفکران آن دوره دگم ها و عقب افتاده ها و جریان «حزب الله» الان.

کمک به دانشجویان برای بازسازی اسناد توسط یکی از گروگان ها

نورمحمدی جامی درباره همکاری یکی از گروگان ها با دانشجویان و ترمیم اسناد توسط وی می گوید: خانم سوئیفت به شدت اهل مطالعه بود؛ به طوری که فکر می کنم در آن مدت، کتابخانه آنجا را تمام کرد و یکی از ذوق هایش این بود که برای ما این اسناد را بچسباند. شاید بالاترین آمار و بالاترین خدمت را در چسباندن این سندها خانم "سوئیفت" کرده است. وی یک چسبی را به ما نشان داد که از فروشگاهشان آورده بود که یک تکه بود و می شد روی کاغذ بگذاری و برداری و در عین حال اثرش نماند. او در حقیقت به بچه ها آموزش داد و خودش تا 4 و 3 صبح می نشست. اوایل کتاب می خواند اما بعداً چسباندن اسناد برای او مثل جدول حل کردن شده بود. می گفتم اگر آمریکایی ها بفهمند پدرش را در می آورند. سوئیفت خیلی سند برای ما درست کرده است؛ سندهای دقیق.

من اوایل می گفتم که چطور به او اعتماد دارید اما واقعاً قابل اعتماد بود. پس شنیدم که وقتی رفته است به آمریکا در اولین گفتگو به او گفته بودند که شنیده ایم خیلی با شما بدرفتاری شده و پسرهای سفارت به شما تعرض کرده اند و این صحبت ها بوده که خودش بلند شده بود و از دانشجویان دفاع کرده بود که نه، اینها بچه های عمیقاً مذهبی بودند. اینها خیلی رفتارشان انسانی بود و چون مذهبی بودند این حرف ها به آنها نمی چسبد. خیلی خوب گفته بود و من فکر می کنم اینکه وی دیگر بروزی ندارد برای این است که از جریانی که او را یک سال محصور کرده بودند، خیلی خوب دفاع کرده بود.

تلاش ناموفق یکی از گروگان ها برای فرار

یکی دیگر از اتفاقاتی که بعد از تسخیر لانه جاسوسی رخ داد، تلاش یکی از گروگان ها برای فرار بود که معصومه نورمحمدی جامی در این باره می گویید: یک بار در یکی از این فرارها 80 -70 درصد از کارشان پیش رفته بود و داشت به نتیجه می رسید که مرحله آخرش به تور من خورد.

یک گروگانی بود که حدود 40 سال سن داشت و وابسته های نظامی بود. وابسته نظامی معنی اش این است که در ویتنام بوده، دوره های نظامی و رنجری دیده و از لحاظ نظامی افراد دوره دیده و قوی هستند.

وی داخل ساختمان سفید همان ساختمانی که وضعیت کاباره را داشت، داخل طبقه دوم و با راه پله اش به نوعی سوم 3 -2 تا اتاق بود و در یکی از اتاق ها به عنوان گروگان از او پاسداری می شد. زمانی بود که محافظت از گروگان ها بالا بود. آن طور که من محاسبه می کردم او توانسته بود از پنج محافظ رد شود. یعنی توانسته بود پنج محافظ را پشت سر بگذارد. محافظی که بیرون اتاقش بود، محافظ داخل اتاقش که آن موقع نبود. برنامه ریزی کرده بود که از پنجره برود پایین مثل این فیلم ها، و ملحفه و وسایلش را جمع کرده بود که مدل بدنش را در روی تختش ایجاد کند تا کسی شک نکند. پس از طریق پنجره به خودش ملحفه بسته بود و پایین آمده بود و در پایین به دو تا پاس دیگر از بچه ها برخورد می کند که به هر تدبیری توانسته بود از آنها هم رد شود.

در قسمت شمالی سفارت محوطه ای بود که وسایل ساکنان سفارت در آنجا بود، تخت و آهن پاره و مایحتاج یک خانواده را کنار هم گذاشته بودند. برف سختی آمده بود و هوا بسیار سرد و زمین یخ زده بود. من هم پاس ساعت یک تا سه نیمه شب بودم. یعنی بدترین زمان شب از لحاظ خواب آلودگی. هیچ دوره ی نظامی هم نگذارنده بودم. خدا رحمتش کند شهید "شهرام فر" را که برای ما یک دوره آموزش نظامی را آغاز کرده بودند که فقط یادم بود که خال سیاه بالا، خال سیاه پایین و رگبار این بود و در این حد می دانستم. ممکن بود در دوره انقلاب چیز هایی یاد گرفته باشیم، اما تا آن موقع تیراندازی نکرده بودم و قرار بود پس از اینکه این دوره ها را تمام کردیم ما را ببرند رزم شبانه که بعدها خیلی کامل برای ما آموزش نظامی انجام دادند.

من ایستاده بودم در جایی که یک وضعیت سکو مانندی با ارتفاع یک متر و نیم از سطح زمین فاصله داشت و بقیه هم یک محوطه وسیعی بود که ماشین پارک شده بود و یا وسایلی که می گفتم دپو شده بود. انتهای این قسمت هم یک دیوار کوتاهی بود که می خورد به خانه های کوچه پشتی سفارت و خانه هایی که ما همیشه به آنها مشکوک بودیم. همه می گفتند که از اینها اهتراز کنید که به احتمال عمده با آمریکایی ها ارتباط دارند. بیرون سفارت را سپاه کنترل می کرد و دور تا دور سفارت پاس می دادند. این قسمتی که من بودم یک مقدار نخاله های آهنی قراضه بود که با یک دریچه ای وصل می شد به آن قسمتی که این آقا از آنجا که وضعیت باغ بود وارد شد. او راه را بلد بود، از آن در وارد شد؛ من هم بالای سکو بودم و محوطه هم با یک نورافکنی به طرف او روشن بود.

سلاح ژ3 در دستانم بود. یادم هست هوا خیلی سرد و ساعت 3 نصف شب بود. من خیلی لباس پوشیده بودم و یک پانچو هم روی لباس ها بر تن کرده بودم. چون برف می بارید و روسری ام را دور سرم بسته بودم، ولی خوشبختانه بند اسلحه را به گردنم انداخته بودم و از من جدا نبود، وگرنه من فکر می کنم که می توانست اسلحه را از من بگیرد.

گاهی پاسبخش ها می آمدند یک سری می زدند و خدا قوتی می گفتند و می رفتند. در حال خودم بودم که متوجه شدم فردی در تاریکی به طرف من می آید. در مرحله اول فکر کردم که یکی از این برادر ها پاسش تمام شده و دارد گذری رد می شود. او از آن عقب آمد، محوطه که روشن بود تمام شد و به من که رسید نور کمتر بود. من ایست دادم؛ رسم بر این بود که اسم شب 3 تکه ای می گفتیم. وی یک چیزی گفت؛ من مجدداً از او خواستم اسم شب را تکرار کند. من در آن وضعیت احساس کردم لحن او فارسی نیست. یعنی حس کردم که کلمات را فارسی نمی گوید و حالتی است که می خواهد مرا گول بزند. شاید در این چند ثانیه هزار جور فکر کردم. محاسبه کردم نکند این آمریکایی است، چون از دور همین طور که وارد می شد دیدم که یک چیزی روی سرش افتاده است. او تی شرت و بلوزش را روی سرش کشیده بود، شاید فکر کرده بود که از ظاهرش هم ممکن است شناسایی شود و به نوعی خودش را پوشانده بود. من دائم می گفتم اسم شب را بگویید و او همین طور به سمت من می آمد. این طور نبود که بایستد و اسم شب را بگوید. به این نتیجه رسیدم که او یکی از گروگان ها است. به این نتیجه رسیدن خیلی سخت بود؛ چون اصلاً چنین موضوعی نداشتیم و خدا به ذهن من خطور کرد.

بیشتر به خاطر لحن انگلیسی اش بود و من فکر کردم که دیگر باید از او محکم بخواهم که سرجایش بایستد. هرچه ایست ایست گفتم، شتابش را سریع تر کرد و طرف من آمد؛ یعنی من فکر می کنم اگر وی عاقلانه رفتار کرده بود می توانست از لانه فرار کند. هر لحظه سرعتش زیادتر می شد تا اینکه خودش را طرف پای من پرتاب کرد و دست انداخت زیر پای من و مرا کشید. دستش را دراز کرد تا اسلحه را از من بگیرد و مانع سلاح من شود و بتواند فرار کند؛ چون قطعاً قصدش این نبود که سروصدایی بلند شود.

شوکه شده بودم و نمی توانستم تصمیم درستی بگیرم. با خودم گفتم که جا دارد تیراندازی کنم؛ خدا شاهد است در آن موقعیت واقعاً یاد این جمله شهید شهرام فر افتادم که گفت اگر کسی از نزدیک تیر بخورد، خونریزی شدید دارد و می میرد. به این فکر کردم که اگر به او تیر بزنم چون نزدیک است خونریزی می کند و می میرد و می گویند که ما گروگان کشتیم. من فقط در آن وضعیت که او با من گلاویز شده بود، یک تیر هوایی شلیک کردم. به محض اینکه شلیک کردم مرا رها کرد و آغاز کرد به صورت سینه خیز به طرف ماشین ها حرکت کردن که به نظرم آمد باید تیر دوم را شلیک کنم که تیر دوم را هم زدم. اما تیر سوم را احساس کردم که او دارد می رود؛ نشستم که نشانه بگیرم و بزنم هرچه سعی کردم دیدم تفنگ شلیک نمی کند.

نگو در این گیر و دار، خشاب مرا شل کرده بود و خشاب درآمده بود و آن فشنگ دومی داخل گلنگدن اسلحه مانده بود. من دو تیر شلیک کردم و تیر سوم را که به قصد زدن او بود، خواست خدا بود که شلیک نکرد. دیدم که او همان طور رفت اما به طرف دیوار نرفت. من در همان شرایط داد هم می زدم؛ پشت سر من دیواری بود که به باغ باز می شد. یکی از دانشجویان خانم آنجا پاس می داد؛ من فریاد زدم که... گروگانه گروگانه، چون صدای تیر را شنیده بود، من داد می زدم و از آن طرف صدای شلیک که بلند شد، بچه های سپاه هم متوجه شده بودند.

خانم دانشجو که متوجه می شود 6 - 5 تا تیر هوایی شلیک می کند. آمریکایی کاملاً ترسید و به طرف دیوار نرفت و رفت به طرف ساختمان کاردار که جای پر درختی است. به نظرم آمد که رفت روی درخت. بچه های پاسداشت 6 - 5 دقیقه بعدش آقای زحمتکش و دیگران آمدند و گفتند: خواهر چه شده است و با یک وضعیت مسخره بازی؛ چون یک سگ داخل سفارت بود که اذیت می کرد. گفتند چی شده سگ بهت پریده یا از سگ ترسیدی؟ گفتم: خدا شاهد است گروگان بوده و من با او درگیر شدم و الان اینجاست. کم کم متوجه شدند که قضیه جدی است. دویدند رفتند. این گروگان روی درخت رفته بود، دیده بود که بچه های پاسبخش آمده اند، برگشته بود یک سطل آشغال بزرگی زیر درخت قرار داشت که رفته بود داخل آن و پنهان شده بود. آقای زحمتکش که آمده بود طرف درخت دستش را گذاشته بود روی سطل که احساس کرده بود به صورت غیرمعمولی در آن سرمای هوا، گرم است و متوجه حضور او در سطل شده بود. الحمدلله موفق نشد از سفارت خارج شود و او را گرفتند، اما بعداً شنیدم که گفته بود با یک رنجر دختر درگیر شدم. در صورتی که من تا آن موقع تیر هم نینداخته بودم.

برگرفته از کتاب: "دانشجویان و گروگان ها (تاریخ شفاهی دانشجویان پیرو خط امام)

مطالب مشابه
Related Links

مطالب تصادفی
Random Links

نظرات
نظرات مرتبط با این پست
نام :
ایمیل :
وب سايت :
کد تاييد : کد امنیتی رفرش
متن دیدگاه :

تمامی حقوق برای نویسنده محفوظ میباشد